Μετάβαση

H πρόσβαση στην Αρκαδία είναι σχετικά εύκολη καθώς απέχει σχεδόν 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Μετά από 3 και αμέσως μετά την 4η πληρωμή διοδίων βγαίνετε από την εθνική οδό στην έξοδο για Βυτίνα! Ο επαρχιακός δρόμος μέχρι και τη Βυτίνα είναι σε σχετικά καλή κατάσταση, οπότε μετά από περίπου 2,5-3 ώρες από την ώρα που φύγατε από την Αθήνα έχετε φτάσει στον προορισμό σας.

Διαμονή

Ως βάση μας για την εκδρομή, επιλέξαμε τη Βυτίνα, η οποία είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής, και μάλιστα έχει χαρακτηριστεί και παραδοσιακός οικισμός. Γενικά, είναι μια καλή επιλογή γιατί και τις βόλτες σας μπορείτε να κάνετε στα όμορφα δρομάκια της αλλά και επειδή είναι αρκετά μεγάλη μπορείτε να βρείτε οποιοδήποτε είδος πρώτης ανάγκης χρειαστεί αλλά και να φάτε ένα πιάτο φαί τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Για τη διαμονή μας επιλέξαμε το ξενοδοχείο “Θέα Μαινάλου”. Πρόκειται για μια σχετικά καινούρια οικογενειακή επιχείριση, την οποία διαχειρίζονται οι γονείς και τα τέσσερα παιδιά τους. Είναι επάνω στον κεντρικό δρόμο, λίγο έξω από τη Βυτίνα και η απόσταση είναι περίπου 20′ με τα πόδια από το κέντρο του χωριού. Το ξενοδοχείο είναι αρκετά μεγάλο, διαθέτει χώρο στάθμευσης του αυτοκινήτου, τζάκι στο δωμάτιο και θέα το ομιχλώδες ή το χιονισμένο Μαίναλο, ανάλογα τη μέρα και τον καιρό. Ίσως έχει ένα δυό μειονεκτήματα, αλλά με το πρωινό που προσφέρει, με άφθονες χειροποιήτες λιχουδιές, και με τόσους φιλόξενους και πρόσχαρους ιδιοκτήτες θα ξαναπηγαίναμε ευχαρίστως. Να αναφέρουμε επίσης ότι λειτουργεί όλο το χρόνο.

Αξιοθέατα

Μείναμε στην περιοχή 2 ημέρες, και αποφασίσαμε να χωρίσουμε τις εξορμήσεις, ώστε τη μια μέρα να να κινηθούμε προς νότο και τη δεύτερη προς βορράν.

Την πρώτη μέρα λοιπόν ξεκινήσαμε την πορεία προς τη νότια Αρκαδία, περάσαμε μέσα από τη Δημητσάνα και λίγο πριν βγουμε από το χωριό στρίψαμε δεξιά, ακολουθώντας τις ταμπέλες για το Μουσείο Υδροκίνησης. Πρόκειται για ένα υπαίθριο μουσείο με θέμα του τη δύναμη του νερού. Μπορείτε να δείτε αλευρόμυλους και μπαρουτόμυλους, να μάθετε για την καθημερινότητα του βυρσοδεψίου και να δείτε ένα ρακοκάζανο σε λειτουργία ενώ κατεβαίνοντας αρκετά σκαλιά με προσοχή και ακολουθώντας την πορεία του νερού, θα φτάσετε σε 1-2 παλιούς μύλους.

Φεύγοντας από το μουσείο, βγήκαμε και πάλι στον κεντρικό δρόμο και συνεχίσαμε στο δρόμο προς τη Στεμνίτσα. Μια βόλτα στα δρομάκια του χωριού και ένας ζεστός καφές στην πολυ όμορφη πλατεία του συνιστώνται θερμά. Επιστρέφοντας προς Δημητσάνα θα βρείτε στα αριστερά σας τη διασταύρωση που οδηγεί στις πηγές του ποταμού Λούσιου και στη Μονή Προδρόμου. Η Μονή είναι πραγματικά χτισμένη πάνω στο βράχο και είναι άκρως εντυπωσιακή. Η κάθοδος στο φαράγγι του Λούσιου απαιτεί αρκετό περπάτημα, το οποίο αποφασίσαμε να αποφύγουμε μια βροχερή μέρα με ένα μωρό στην αγκαλιά. Θα την επισκεφτούμε σε μια ανοιξιάτικη εξόρμηση… Γυρίσαμε λοιπόν στη Δημητσάνα, φάγαμε ένα γλυκάκι και γυρίσαμε στη Βυτίνα για το δείπνο μας…

Τη δεύτερη μέρα κινηθήκαμε βόρεια αλλά δεν ακολουθήσαμε τον κεντρικό δρόμο. Λίγο μετά τη Βυτίνα, τον αφήσαμε και ακολουθήσαμε τις ταμπέλες προς Βαλτεσινίκο, ενώ περάσαμε μέσα από τα Μαγούλιανα, το υψηλότερο κατοικήσιμο χωριό της Πελοποννήσου. Αφήσαμε το το αυτοκίνητο στην κάτω πλατεία του Βαλτεσινίκου και ανεβήκαμε τα σκαλία προς την πάνω πλατεία του χωρίου. Ήπιαμε ένα καφέ στις Μέλισσες, ένα συμπαθητικό μαγαζάκι με πολύ ωραία θέα και ζεσταθήκαμε! Δυστυχώς τα ρούχα μας μύρισαν τσιγαρίλα, κάτι το οποίο είναι αναπόφευκτο (για τα ελληνικά δεδομένα, δυστυχώς) σε οποιοδήποτε χειμερινό προορισμό.

Στόχος μας ήταν αρχικά να συνεχίσουμε ανηφορικά μέχρι και το φράγμα του Λάδωνα, αλλά το παιδί ήταν κάπως ανήσυχο κι ο καιρός περίεργος και είπαμε να βγούμε πάλι στον κεντρικό δρόμο, ώστε η επιστροφή στη Βυτίνα να είναι εύκολη. Κατευθυνθήκαμε λοιπόν στα Λαγκάδια, κάναμε τη βόλτα μας στο χωριό και γυρίσαμε στη βάση μας για το απογευματινό μας γεύμα!

Φαγητό

Αφού συλλέξαμε πληροφορίες από ντόπιους, καταλήξαμε σε 2 εστιατόρια στην περιοχή της Βυτίνας και μείναμε λίγο ή πολύ ικανοποιημένοι και με το φαγητό και με τη φιλοξενία.

  • Το πρώτο βράδυ φάγαμε στην “Παλιά Βυτίνα”, σε ένα στενάκι στο κέντρο του χωριού. Κότσι χοιρινό, τηγανητά λαχανικά, μια σαλάτα με όλα τα πράσινα, μια σούπα στην αρχή να ζεσταθούμε και λίγο κρασί για να χαλαρώσουμε.
  • Την επόμενη μέρα φάγαμε στο “Πέτρινο”, το οποίο βρίσκεται πάνω στο κεντρικό δρόμο λίγο πριν την είσοδο στο χωριό. Κόκκορας με χυλοπίτες, ψητές πιπεριές, μια σαλάτα χωριάτικη και το κρασί μας! Το φρουτάκι κέρασμα.

Με την ολοκλήρωση του γεύματος πήραμε και τις δύο φορές ότι περίσσεψε σε ταπεράκι για το επόμενο μεσημέρι. Το βασικό μειονέκτημα και στις δύο περιπτώσεις ήταν η ενοχλητική κάπνα από το τσιγάρο που παρά το τζάκι δεν έφευγε με τίποτα…

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι


Created with flickr slideshow.

3 σχόλια για την ανάρτηση “Με θέα το Μαίναλο…

  1. εχω παει Βυτινα αλλα μειναμε Δημητσανα. υπεροχη περιοχη και σιγουρα θα πρπει να την επισκεφτουμε εκ νεου! ευχαριστουμε για την ξεναγηση!

  2. Ναι είναι όντως εντυπωσιακή η Δημητσανα και η Βυτινα, ιδίως Χειμώνα είναι το κάτι άλλο!! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.