Ταξίδι στη καρδιά του χειμώνα στην Ανδαλουσία. Το ταξίδι ήταν διάρκειας 4 ημερών και ο προορισμός ήταν η Μάλαγα και η Γρανάδα. Προσγειωθήκαμε στη Μάλαγα νωρίς το πρωί της Παρασκευής. Αν και τέλη Νοεμβρίου η θερμοκρασία κυμαινόταν γύρω στους 20 βαθμούς και ήταν ακόμα 10 το πρωί. Από το αεροδρόμιο της Μάλαγα πήραμε το τραίνο και σε 11 λεπτά βρισκόμασταν στην καρδιά της πόλης. Δίπλα στον κεντρικό σταθμό των τραίνων βρίσκεται ο σταθμός λεωφορείων από όπου αρχίσαμε το 2ωρο ταξίδι για την Γρανάδα. Το ταξίδι από τη Μάλαγα προς τη Γρανάδα μπορεί να γίνει και με τραίνο, αλλά παίρνει περισσότερο χρόνο καθότι δεν υπάρχει απευθείας δρομολόγιο και φυσικά στοιχίζει και πολύ παραπάνω από τα 12 ευρώ που κάνει το εισιτήριο του λεωφορείου. Αν παρόλα αυτά θελήσετε να πάρετε το τραίνο, να θυμάστε ότι δεν υπάρχει απευθειας σύνδεση Μάλαγα-Γρανάδα και ότι πρέπει να αλλάξετε στην Bobadilla.

Η φήμη της Γρανάδα είναι ότι πρόκειται από τις πιο όμορφες πόλεις της Ισπανίας. Φτάσαμε στο σταθμό των λεωφορείων που βρίσκεται εκτός κέντρου της πόλης και αποφασίσαμε να περπατήσουμε στο ξενοδοχείο μας το οποίο βρισκόταν στο κέντρο της πόλης σε έναν από τους πιο κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους της. Μετά από περίπου 20 λεπτα περπάτημα φτάσαμε στην Plaza del Triunfo που βρίσκεται το κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου της πόλης και ουσιαστικά είναι η μία γωνία του του κέντρου της πόλης το οποίο έγινε έυκολα αντιληπτό καθότι η περιοχή φύρω μας άλλαξε άρδην και από άσχημες πολυκατοικίες περικυκλωθήκαμε από στολισμένους δρομους γεμάτους βιτρίνες και αρκετά νεοκλασσικά κτίρια. Διασχίσαμε την κεντρική οδό της πόλης την Calle Gran Via de Colon απ’ άκρη σε άκρη, φτάσαμε στον Καθεδρικό, περάσαμε και την Puerta Real που είναι η πλατεία στο σταυροδρόμι των κυριότερων εμπορικών δρόμων της πόλης (Calle Reyes Catolicos, Calle Recogidas and Acera Del Darro) και λίγο παρακάτω βρίσκονταν το ξενοδοχείο μας το οποίο ήταν το Las Almenas πάνω στην Calle Acera del Darro και το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον επισκεφθεί την Γρανάδα. Κόστιζε 50 ευρώ το βράδυ και ήταν πεντακάθαρο, με μεγάλα δωμάτια και σε εξαιρετική τοποθεσία.

Κατευθυνθήκαμε στην παλιά πόλη (El Albaicin) η οποία ξεκινά από την Calle Gran Via de Colon και εκτείνεται προς τα Βορειοδυτικά. Οι δρόμοι της είναι πολύ στενοί (σε κάποιους δε χωράει καν αυτοκίνητο) και ανηφορικοί, στρωμένοι με πέτρες. Η πρώτη στάση μας σε ένα συμπαθητικό tapas bar για μερικές μπύρες και λίγο φαγητό. Μετά από 4 tapas, 2 σαντουιτς με jamon και 4 μπύρες που στο σύνολο στοίχισαν 16 ευρώ αρχίσαμε τις βόλτες. Εδώ χρειάζεται μία διευκρίνηση. Το φαγητό και το ποτό στην Γρανάδα είναι πάρα πολύ φτηνό. Τρώγαμε και πίναμε αρκετά σε όλα τα μαγαζιά που πήγαμε, πολύ καλό φαγητό και χορταστικό και πληρώναμε συνήθως γύρω στα 10 ευρώ συμπεριλαμβανομένων των ποτών. Ο λόγος είναι ότι το ποτήρι της μπύρας κοστίζει 1 ευρώ και κάθε φορά που παραγγέλνεις σου φέρνουν συνοδευτικό ένα μικρό πιατάκι με tapas.

Μετά τις πρώτες μπύρες αποφασίσαμε να επισκεφθούμε όσα από τα μνημεία της πόλης μπορούσαμε να βρούμε ανοιχτά. Η πόλη είναι περπατήσιμη. Αλλωστε η μορφολογία του εδάφους, αλλά και το μέγεθος των δρόμων της παλιάς πόλης είναι τέτοια που μόνο να περπατήσει μπορεί ο επισκέπτης για να επισκεφθεί τα κυριότερα αξιοθέτα τα οποία άλλωστε βρίσκονται στο κέντρο της Γρανάδας. Η πρώτη μας στάση ήταν ο Καθεδρικός αφού πρώτα σταματήσαμε στη Plaza Isabel la Catolica για να δούμε το άγαλμα του Κολόμβου που υπογράφει δίπλα στη Βασίλισσα Ισαβέλλα τους όρους τους πρώτου ταξιδιού του για την Αμερική. Η υπογραφή της συμφωνίας είχε γίνει στη Γρανάδα. Ο Καθεδρικός ο οποίος βρίσκεται σε μία κάθετη της Gran Via de Colon είναι χτισμένος το 16ο αιώνα στο χώρο που πριν υπήρχε το κεντρικό τζαμί της πόλης. Αναγεννησιακό στυλ και Μπαρόκ αρχιτεκτονική για ένα από τα σημαντικότερα κτίρια της πόλης. Η είσοδος είχε €4. Δίπλα στον Καθεδρικό βρίσκεται το Royal Chapel στο οποίο είναι θαμμένοι ο Βασιλιάς Φερδινάνδος ο 2ος και η Βασίλισα Ισαβέλλα η 1η οι οποίοι ήταν οι βασιλιάδες που κατέκτησαν τη Γρανάδα από τους Αραβες. Η είσοδος στοίχιζε €3.50.

Η βόλτα συνεχίστηκε στην Plaza Nueva που βρίσκεται περίπου 100μ μακριά. Η συγκκριμένη πλατεία είναι η παλαιότερη της πόλης και βρίσκεται ακριβώς κάτω από το Ανάκτορο της Alhambra και αποτελεί και μία είσοδο για την Albayzin που είναι η Αράβικη γειτονιά. Η πλατεία έχει πολλά εστιατόρια και tapas bars. Στη μία γωνία της πλατείας βρίσκεται η Εκκλησία της Santa Ana που αν έχετε χρόνο θα σας έλεγα να την επισκεφθείτε. Στη συνέχεια αρχίσαμε να αναβαίνουμε την Carrera del Darro που είναι το φυσικό σύνορο της Albayzin και εκτείνεται κατά μήκος του ποταμού Rio Darro. Είναι ένας πολύ όμορφος δρόμος, στη σκιά του ανακτόρου της Alhambra, γεμάτος με πραματευτές και ζογκλέρ και φυσικά αρκετά tapas bar. Πάνω σε αυτόν το δρόμο βρίσκεται επίσης και το Hamman El Bañuelo το οποίο είναι το κτίριο που στεγάζονταν τα λουτρά της πόλης. Καταλήξαμε στην Paseo de los Tristes που είναι μια πλατεία με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Στα παγκάκια της είδαμε πάνω από 10 ανθρώπους να παίζουν κιθάρα και να τραγουδάνε όχι για να μαζέψουν χρήματα, αλά απλά για να κάνουν το κέφι τους. Κατόπιν χαθήκαμε στα στενά της Albayzin.

Η Albayzín βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Alhambra και αποτελεί το πιο γραφικό κομμάτι της Γρανάδας. Αποτελείται από μικρά, πλακόστρωτα, ανηφορικά δρομάκια, γραφικά σπίτια και πολλά αράβικα μαγαζιά που σερβίρουν τσάι τις λεγόμενες “teteria”, μπαράκια και εστιατόρια. Στην κορυφή της Albayzín βρίσκεται το Mirador de San Nicolas από το οποίο έχει την καλύτερη θέα προς την Alhambra, αλλά και γενικά ολόκληρης της πόλης. Ειδικά τη νύχτα το θέαμα είναι μαγευτικό και μπορείτε να το διαπιστώσετε σε κάποιες από τις φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση. Η άλλη ώρα της ημέρας που αξίζει να το επισκεφθείτε είναι το ηλιοβασίλεμα. Αν βρεθείτε εκεί ρίξτε και μια ματιά στην εκκλησία του San Nicolas αλλά και σε αυτή του San José που είναι χτισμένη το 16ο αιώνα και είναι από τις παλαιότερες της πόλης. Ανεβαίνοντας για το Mirador de San Nicolas κάντε και μία σταση στην Plaza Larga. Ειναι μία μικρή πλατεία η οποία μαζεύει πολύ φοιτητόκοσμο και ως εκ τούτου τα μαγαζιά γύρω από αυτήν είναι φτηνά και συνήθως γεμάτα. Μία στάση για μία μπύρα σίγουρα αξίζει τον κόπο. Λίγο παραπάνω από την Plaza Larga είναι το Mirador de San Cristobal από το οποίο φαίνεται το παλιό τείχος που προστάτευε τη Albayin.

Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη στην Alhambra, αλλά πρώτα έγινε η απαραίτητα στάση για churros στην Plaza de Bib-Rambla που ήταν στολισμένη Χριστουγιεννιάτικα. Το μαγαζί που πήγαμε λεγόταν Cafe Alhambra και αν βρεθείτε στην πόλη σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Κατόπιν κατευθυνθήκαμε προς την Alcaiceria που είναι κάποια πολύ στενά δρομάκια στο κέντρο της πόλης που επί Αράβων βρίσκονταν η αγορά μεταξιού της πόλης. Σήμερα φιλοξενεί κυρίως μαγαζιά με τουριστικά σουβενίρ. Επειτα αρχίσαμε να ανηφορίζουμε προς την Alhambra.

Αρχικά να γράψω κάποια πράγματα για τα διαδικαστικά. Τα εισιτήρια για την Alhambra πρέπει να κλειστούν πριν το ταξίδι γιατί αφενός μεν δε θα βρείτε και αφετέρου ακόμα και να βρείτε η ουρά θα είναι τεράστια (τουλάχιστον 2 ώρες αναμονή). Υπάρχουν 2 γκρουπ, το πρωινό και το απογευματικό (τα καλοκαίρια υπάρχει και βραδινό μόνο τις Παρασκευές και τα Σάββατα). Επίσης όταν κλείσετε ειστήριο θα πρέπει να δηλώσετε τι ώρα θα μπείτε στο Palacios Nazaries. Μην αργήσετε γιατί δε θα σας επιτραπεί η είσοδος. Θα σας συμβούλευα να κλείσετε το Palacios Nazaries για αμέσως μόλις μπείτε στην Alhambra ώστε μετά να έχετε όλο το χρόνο να δείτε τα υπόλοιπα σημεία του παλατιού χωρίς διακοπές. Εμείς διαλέξαμε να κλείσουμε για το απογευματικό γκρουπ που ουσιαστικά ήταν από τις 2μμ-6.30μμ. Το εισιτήριο κοστίζει €14.30 και περιλαμβάνει την είσοδο σε όλους τους χώρους του παλατιού (εσωτερικούς και εξωτερικούς).

Η Alhambra αποτελείται από 4 χώρους. Την Alcazaba που είναι το φρούριο, το Palacios Nazaries που είναι το κυρίως παλάτι, το παλάτι του Charles V που περιέχει τα δύο μουσεία το Museo de la Alhambra και το Museo de Bellas Artes, και από το Generalife που είναι οι κήποι. Δεν υπάρχει λόγος να περιγραψω το παλάτι περισσότερο, εξάλλου αν δεν το επισκεφθεί κάποιος είναι δύσκολο να καταλάβει το πόσο εντυπωσιακό είναι. Θα αρκεστώ να πω ότι αξίζει να επισκεφθεί κανείς τη Γρανάδα μόνο και μόνο για να πάει εκεί.

Μετά την επίσκεψη μας στη Γρανάδα αποφασίσαμε να κατέβουμε στην πόλη από την άλλη πλευρά του κάστρου. Η γειτονιά ονομάζεται Realejo και είναι η παλιά Εβραική γειτονιά. Πολλά μικρά πλακόστρωτα δρομάκια και πανέμορφα σπίτια.

Η νυχτερινή ζωή της Γρανάδα είναι πολύ καλή. Σε αυτό βοηθάει το μεγάλο πανεπιστήμιο και φυσικά το μέγεθος της πόλης. Σε ολόκληρο το κέντρο υπάρχουν πολλά μπαράκια και εστιατόρια, όλα τους πολύ φτηνά. Το ποτό κάνει 5 ευρώ και η μπύρα (συνήθως η τοπική Alhambra) 2 ευρώ και μαζί σας σερβίρουν και ένα μικρό πιατάκι με φαγητό. Να δοκιμάσετε το τοπικό Vermouth τους που σερβίρεται με πάγο και φυσικά το τοπικό κρασί τους, που είναι γλυκό σαν sherry και επίσης σερβίρεται παγωμένο. Το “tinto de verano” είναι σαν τη sangria αλλά με λεμονάδα και το πίνουνε κυρίως το καλοκαίρι.

Στην Γρανάδα, αλλά λίγο έξω από το κέντρο της πόλης βρίσκεται και το εξοχικό της οικογενειας του Federico García Lorca που σήμερα λειτουργεί ως μουσείο με είσοδο €3 στο οποίο δυστυχώς δεν προλάβαμε να πάμε.

Tips

Επισκεφθήκαμε αρκετά tapas bars, αλλά μερικά ξεχώριζαν σε ποιότητα από τα άλλα. Στην Plaza Nueva δίπκα στο αγαλμα του Cristobal Colon στην αρχή της Gran Via βρίσκεται το Bodegas Castañeda, που σερβίρει Vermuth στην ίδια τιμή με τη μπύρα. Επίσης στην ίδια περιοχή βρίσκεται και το La Antigualla με επίσης πολύ καλό φαγητό και ιδιατέρως φτηνό. Πολύ καλό είναι επίσης και το La Bella y la Bestia.
Να επισκεφθείτε την “La calle de las teterías” (το δρόμο με τα μαγαζιά τσαγιού και να δοκιμάσετε εκτός από τσάι και chubarquía και herb lemonades.
Το καλύτερο, πιο διάσημο και παλαιότερο παγωτατζίδικο στην Γρανάδα είναι το Heladeria Los Italianos δίπλα στο άγαλμα του Cristobal Colon. Να δοκιμάσετε Casatta ice cake.
Ακόμα ένα καλό spot για τη νυχτερινή ζωή είναι η Calle Navas που ξεκινάει από την πλατεία του Δημαρχειου, την Plaza del Carmen. Δοκιμάσαμε το El Gallego που έχει κρασιά από την Γαλικία και πολλά διαφορετικά tapas με ψάρι.
Στο Bar “El rincon de Rodri” στην πλατεία Trinidad (Plaza Trinidad) έχει πολύ καλό ψάρι.
Το παραδοσιακό γλυκό της Γρανάδας είναι το Pionono.
Δοκιμάστε, αγοράστε και στείλτε και σε μένα λίγο από το Vermouth που σερβίρουν παντού!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *