Περιήγηση στην Αβάνα

Ετικέτες:

Ξεκινήσαμε Κυριακή πρωί από το Gatwick, απευθείας πτήση για Havana με την Virgin Atlantic. Οι 9 ώρες και 45 λεπτά πέρασαν παρακολουθώντας ταινίες και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον ταξιδιωτικό οδηγό της Κούβας προκειμένου να διαμορφώσω ένα πρώτο πλάνο για το τι θα δούμε τις τέσσερις μέρες που θα μείνουμε στην Αβάνα.

Οταν φτάσαμε, η θερμοκρασία στην Αβάνα ήταν 26 βαθμούς. Η Θερμοκρασία καθημερινά από 22-32 βαθμούς Κελσίου. Ιδιωτικό ταξί μας περίμενε (όπως και σε όλες τις μετακινήσεις μας) για να μας μεταφέρει στο ξενοδοχείο, στο κέντρο της παλιάς πόλης, λιγότερο από 500μ από το Καπιτώλιο που είναι πανομοιότυπο με των ΗΠΑ στην Washington D.C. Το Καπιτώλιο είναι το σημείο 0, το σημείο δηλαδή από το οποίο μετριούνται οι χιλιομετρικές απόστάσεις στην Κούβα.

DSCN0124
Το Καπιτώλιο φωτισμένο

DSCN0230
Το Καπιτώλιο στο φως της μέρας

Δίπλα στο Καπιτώλιο είναι το Θέατρο της πόλης, ένα κτίριο εντυπωσιακό με όμορφα αγάλματα στην είσοδο του. Από εκεί ξεκινήσαμε την βόλτα μας και πριν καλά καλά κάνω 5μ ένας συμπαθής τύπος με πλησιάζει, μου δίνει το χέρι του και αρχίζει να περπατάει δίπλα μου κάνοντας μου ερωτήσεις του στυλ πως με λένε, από που είμαι κτλ απαντώντας με ενθουσιασμό και διηγώντας μου ιστορίες από τάχα κολλητούς του Ελληνες. Στο τέλος μου το έσκασε το παραμύθι και μου πρόσφερε πούρα και γυναίκες. Αρνήθηκα ευγενικά και συνέχισα να περπατάω και μετά από λίγο τα παράτησε.

Αυτό είναι εξαιρετικά συνηθισμένο φαινόμενο, στην αρχή ενοχλητικό αλλά το συνηθίζεις. Η Αβάνα είναι μία εξαιρετικά ασφαλής πόλη. Η αστυνομία είναι παρούσα παντού, αλλά και χωρίς αυτή δεν νοιώθεις να κινδυνεύεις. Ωστόσο σε μία απλή βόλτα στην πόλη θα σε σταματήσουν ή τουλάχιστον θα προσπαθήσουν να σε σταματήσουν, δεκάδες άνθρωποι που θα θελήσουν να σου πουλήσουν κατά βάση πούρα και γυναίκες. Σαν τουρίστας πρέπει να είσαι ευγενικός, να αρνηθεις και να συνεχίσεις να περπατάς.

Η πρώτη βόλτα ειχε αρκετά τέτοια απρόοπτα καθότι και εμείς δεν ξέραμε που να πάμε οπότε χαθήκαμε στα στενά της πόλης. Κάποια στιγμή μάλιστα αυτά τα στενά έγιναν στενάκια, οι υπόλοιποι τουρίστες εξαφανίστηκαν και γύρω μας υπήρχαν μόνο Κουβανοί. Κάπου εκεί ήπιαμε ένα γρήγορο Mojito σε ένα bar και κατευνθήκαμε προς τον κεντρικό δρόμο για να βρούμε κάποιο “δυτικού” τύπου εστιατόριο για να μην ρισκάρουμε με καινούργιες γεύσεις από την πρώτη κιόλας μέρα. Κι ενώ η κούραση ήταν εμφανής μετά το δείπνο πέσαμε μπροστά στο Floredita, το μπαράκι που σύχναζε ο Εrnest Ηemingway. Η ζωντανή μουσική μας τράβηξε στο εσωστερικό και πριν να το καταλάβουμε τα mojito έφτασαν σε ένα σεβαστό νούμερο. Η τιμή στο συγκεκριμένο μπαράκι ήταν η δεύτερη πιο ακριβή που πληρώσαμε στην Κούβα. Περίπου 6 CUC (Convertible Pesos).

Την δεύτερη μέρα άρχισε ουσιαστικά λοιπόν η βόλτα στην Αβάνα. Περπατήσαμε ένα τεράστιο μέρος της πόλης. Οχι μόνο το “τουριστικό” κομμάτι, αλλά μπήκαμε στα στενάκια μακριά από το κέντρο, κατευθυνθήκαμε προς της καινούργια πόλη, μπήκαμε στα σπίτια τους. Δεν πήγα στην Κούβα για να κάνω μπάνια στις πισίνες των πολυτελών ξενοδοχείων, ούτε για να δω τις θάλασσες της Καραιβικής. Ηθελα να δω πως ζούνε, τι τρώνε, που κοιμούνται, τι δουλειές κάνουν, πως τα βγάζουν πέρα.

Η μελαγχολία και η θλίψη που με συνόδευε την πρώτη μέρα, έγινε χειρότερη την επόμενη. Τα κτίρια που κατοικούν οι άνθρωποι θυμίζουν ερείπια. Είναι εργατικές πολυκατοικίες που δεν έχουν συντηρηθεί εδώ και δεκαετίες. Και εννοώ ότι δεν έχει γίνει καμία απολύτως συντήρηση. Μέσα λείπουν κομμάτια τσιμεντου, υπάρχουν σπασμένοι σωλήνες, καλώδια που κρέμονται στις σκάλες. Υπάρχουν και κάποιες πολυκατοικίες που είναι τελείως κατεστραμμένες που ωστόσο και εκεί μου φάνηκε ότι έμεναν άνθρωποι σε κάποιους από τους τελευταίους ορόφους.

DSCN0132
Βέβαια υπάρχουν και κάποιες καλύτερα διατηρημένες πολυκατοικίες στο κέντρο και ιδιαίτερα σε μέρη που επισκέπτονται οι τουρίστες. Η παρακάτω φωτογραφία έχει τραβηχτεί δίπλα στο μουσείο της επανάστασης.

DSCN0144

Η τουριστική βόλτα ξεκινάει από το Obispo που είναι ο κεντρικός πεζόδρομος της παλιάς πόλης. Ξεκινάει από το bar Floredita και καταλήγει στην παραλία.

Πoλλά από τα αξιοθέατα της πόλης βρίσκονται στα πέριξ αυτού του δρόμου. Μία στάση χρειάζεται να γίνει στην Plaza de la Cathedal (η πλατεία του Καθεδρικού ναου της Αβάνας).

DSCN0168
Γύρω από τον Καθεδρικό υπάρχουν μικρά μουσεία όπως το Museo de Arte Colonial τα οποία επισκέφτηκα, αλλά δεν επιτρεπόταν να βγάλω φωτογραφίες. Γενικά υπήρχαν δύο ειδών μουσείων. Αυτά που απαγορεύονταν οι φωτογραφίες και αυτά που χρέωναν 2 CUC επιπλέον στο εισιτήριο.

Κατόπιν “χαθήκαμε” και πάλι στην παλιά πόλη. Υπάρχουν κάποια καταπληκτικά μέρη όπως η Plaza Vieja και η Plaza Simon de Bolivar.

Ο δρόμος σίγουρα θα σας βγάλει στην παραλία (malecon), η οποία είναι ένα μέρος που βλέπεις Κουβανούς να ψαρεύουν, να πουλάνε πούρα και διάφορα χειροποίητα έργα τέχνης (πίνακες, βραχιόλα κτλ). Στην απέναντι πλευρά βρίσκεται το κάστρο της Αβάνας. Στο κάστρο γινεται κάθε μερα αναπαράσταση κανονιοβολισμού. Στρατιώτες ντυμενοι με τις παραδοσιακές στρατιωτικές στολες κανουν παρελαση στον χωρο του καστρου και πυροδοτουν το κανόνι κάθε μερα την ίδια ώρα.

DSCN0258
Από την παραλία και το κάστρο βρεθήκαμε και πάλι μέσα στα στενάκια της παλιάς πόλης και η δίψα μας μας τράβηξε στο σημείο όπου διαφημίζεται το “καλύτερο Mojito της Κούβας”, στο ξενοδοχείο Ambos Mundos στο οποίο διέμενε ο Ernest Hemingway για πολλά χρόνια. Το δωμάτιο του έχει μείνει απείραχτο και οποιος θέλει μπορεί να το επισκεφτεί με κόστος 1 CUC.

Στο roof garden του ξενοδοχείου σερβίρεται σίγουρα το ακριβότερο και σε καμία περίπτωση το καλύτερο Mojito της Κούβας. Και η θέα από την ταράτσα του ξενοδοχείου δεν είναι και κάτι εξαιρετικό.

Μετά τις βόλτες η συνέχεια ήταν γνωστή. Μπαράκια, κι άλλα μπαράκια, εστιατόρια και μετά ξανά μπαράκια. Γυρνώντας στο ξενοδοχείο μετά το τέλος της δεύτερης μέρας γράφω τα παρακάτω…

Η Αβάνα είναι όμορφη; Όχι κατα τη γνώμη μου δεν είναι. Είναι όμως διαφορετική. Είναι μία πόλη ξεχωριστή, βλέπεις πράγματα που δεν νομίζω να υπάρχουν αλλού. Χωρίς να έχει αντιθέσεις, δεν κουράζει.

Για την επόμενη μέρα αφήσαμε τέσσερα σημαντικά αξιοθέατα, τα δύο σημαντικότερα μουσεία και τα εργοστάσια πούρων και του Havana Club που φτιάχνεται το πασίγνωστο ρούμι.

Η αρχή έγινε από το Museo National de Bellas Artes. Το μουσείο αυτό είναι το καλύτερο της Αβάνας. Περιέχει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων τέχνης στη χώρα και καλύπτει διαφορετικές περιόδους, από την αναγέννηση μέχρι σήμερα. Η συλλογή βρίσκεται σε δύο κτίρια. Στο ένα βρίσκονται πίνακες και έργα ξένων (Centro Asturiano) και στο άλλο μόνο Κουβανών (Palacio de Bellas Artes). Δυστυχώς στο εσωτερικό του μουσείο απαγορεύονταν αυστηρά οι φωτογραφίες. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν ότι τα πάντα ήταν γραμμένα στα Ισπανικά. Δεν υπήρχε τίποτα μεταφρασμένο. Οι μοναδικές φωτογραφίες που μπόρεσα να πάρω ήταν στο ισόγειο του κτιρίου Palacio de Bellas Artes. Το άλλο κτίριο ήταν πιο μεγαλοπρεπές και σε κάθε πάτωμα φιλοξενούσε καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες. Για παράδειγμα στον πέμπτο ήταν πορτραίτα φιλοτεχνημένα από Αγγλους και Ιταλούς στον τρίτο από Ασιάτες κ.ο.κ. Δυστυχώς και εκεί απαγορεύονταν οι φωτογραφίες. Πάντως αξίζει την επίσκεψη μας το μουσείο.

Κατόπιν το πρόγραμμα έλεγε επίσκεψη στο Museo de la Revolucion. Εκεί δεν απαγορεύονται οι φωτογραφίες, αλλά χρεώνονται εξτρά. Δυστυχώς εγώ άφησα την φωτογραφική στην τσάντα που κουβαλούσα. Εδώ χρειάζεται μία σημείωση. Οι τσάντες απαγορεύονται σχεδόν σε όλα τα μουσεία. Είναι υποχρεωτικό να τις αφήσει ο επισκέπτης στην εισοδο. Ετσι η μόνη φωτογραφία που τράβηξα είναι η εξωτερική όψη του μουσείου.

Το Museo de la Revolucion στεγάζεται στο πάλαι ποτέ Προεδρικό Μέγαρο που χρησιμοποιούσε ο δικτάτορας Μπατίστα, πριν ανατραπεί από τον Κάστρο και τους συντρόφους του. Το μουσείο είναι κουραστικό. Εχει χιλιάδες έγγραφα και φωτογραφίες από γεγονότα που οδήγησαν στην επανάσταση πολλά όμως με μπερδεμένη χρονολογική σειρά. Ετσι τουλάχιστον φάνηκε σε εμένα. Εχει ωστόσο κάποιες εντυπωσιακές φωτογραφίες και βοηθά να μάθει ο επισκέπτης το τι έγινε από τις αρχες της δεκαετίας του 50 μέχρι να ανατραπεί ο Μπατίστα. Επίσης στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται όπλα, χάρτες με τοποθεσίες μαχών κτλ.

DSCN0236

Είχε ήδη μεσημεριάσει όταν αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε προς το εργοστάσιο των πούρων που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το Καπιτώλιο. Η τιμή ήταν 10 CUC. Νομίζω πως ήταν η καλύτερη ξενάγηση που μου έκαναν στην Κούβα. Το εργοστάσιο επιβάλλεται να το επισκεφτεί κανείς ακόμα και αν δεν έχει σκοπό να αγορασει πούρα. Ετσι κι αλλιώς το κατάστημα του είναι πανακριβο. Μέσα στο εργοστάσιο δεν επιτρέπονταν οι φωτογραφίες, αλλά μπορούσες να μείνεις όσο ήθελες δίπλα στους εργάτες που έφτιαχναν τα πούρα, να τα ακουμπήσεις, να τα μυρίσεις και να κάνεις όσες ερωτήσεις ήθελες στον ξεναγό. Ο δικος μας ήταν ένα πολύ ευγενικό παλικάρι που απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις μας, ακομα και σε κάποιες αρκετά “δύσκολες” και “προκλητικές” που του κάναμε εγώ και ένας κύριος γύρω στα 65, αγνώστου εθνικότητας που φαινόταν ότι ήταν αριστερός και δεν του είχε αρέσει καθόλου η κατάσταση στην Κούβα.

Η δουλειά στο εργοστάσιο των πούρων θεωρείται από τις δυσκολότερες, αλλά και τις πιο επικερδείς. Ο μισθός είναι περίπου 30 CUC το μήνα, ίδιος με αυτόν ενός γιατρού, αλλά επιπλέον ο κάθε εργαζόμενος δικαιούται 3 πούρα την μέρα. Οι τεχνίτες πούρων διαλέγουν τα καλύτερα και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι παίρνουν από τα “σκάρτα”. Φυσικά όλοι αυτοί τα πουλάνε στους τουρίστες βγάζοντας 3-4 επιπλέον μηνιαίους μισθούς. Η δουλειά θεωρείται από τις δυσκολότερες επειδή η στάση του σώματος, αλλά και το διαρκές στρίψιμο προκαλούν προβλήματα στην υγεία. Σπάνια αντέχει κάποιος πάνω από 7 χρόνια, αν και οι περισσότεροι τα παρατάνε μετά από 3 χρόνια και κατόπιν έχοντας ήδη εκπαιδευτεί φτιάχνουν πούρα στο σπίτι τους και ζούνε πουλώντας τα στους τουρίστες.

Μεγάλη εντύπωση μου έκανε ο τρόπος που λειτουργεί το εργοστάσιο. Ειλικρινά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την οργάνωση των Δυτικών εταιριών. Υπάρχουν managers που κρίνουν τον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά και αποφασίζουν αν θα προαχθεί (θα ανέβει πάτωμα και θα φτιάχνει ακριβά πούρα) ή αν θα υποβαθμιστεί. Κάθε πούρο που παράγεται γνωρίζουν ποιος εργαζόμενος το έφτιαξε και αν η ποιότητα των πούρων που φτιάχνει δεν είναι η αναμενόμενη, πρέπει να απολογηθεί και υποχρεούται να τα ξαναφτιάξει. Ο μισθός είναι άμεσα συνδεδεμένος με την παραγωγικότητα. Οι υπάλληλοι του δεύτερου ορόφου παίρνουν αρκετά λιγότερα χρήματα από τους “καλύτερους”. Εκεί ήταν που κυρίως την “πέσαμε” στον ξεναγό για το Κομμουνιστικό του πράγματος.

Επισκεφτήκαμε όλα τα τμήματα του εργοστασίου. Εκεί που ξεδιαλέγουν και κόβουν τα φύλλα καπνού, εκεί που γίνεται η πρώτη διαλογή, το στρίψιμο των πούρων, η τοποθέτηση τους ανά διάμετρο, μήκος, ποιότητα, χρώμα, ο έλςγχος ποιότητας με τα καινούργια μηχανήματα made in USA… Σε εκείνο το σημείο ο 65αρης τύπος φάνηκε ότι τσατίστηκε πολύ και σταμάτησε τις ερωτήσεις. Εμεινα μόνο εγώ λοιπόν να ρωτάω, αλλά σύντομα και εγω τον πλεύρισα για να ρωτήσω από που μπορώ να πάρω καλά και φτηνά πούρα. Η απάντηση του άμεση και κατατοπιστικότατη. “Στις 4 σχολάμε, όποιον βλέπεις με κόκκινη μπλούζα σημαίνει ότι έχει 3 πούρα επάνω του. Με 5-10 CUC τα παίρνεις. Απλά δεν έχουν κουτάκι…”.

DSCN0169
Μετά την επίσκεψη στο εργοστάσιο πούρων κατευθυνθήκαμε στο εργοστάσιο που παράγεται το Havana Club. Το εργοστάσιο βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία. Ξενάγηση γίνεται σε έναν ειδικό χώρο που περιέχει κάποια από τα μηχανήματα που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν, και φυσικά σου εξηγούνε τον τρόπο με τον οποίο παράγεται το ρούμι από το ζαχαροκάλαμο. Η ξενάγηση είναι καλή και στο τέλος καταλήγει στο μπαρ του εργοστασίου στο οποίο μπορεί ο επισκέπτης να δοκιμάσει σχεδόν όλα τα είδη ρουμιού. Στη συνέχει τον κατευθύνουν προς το μαγαζί το οποίο δεν έχει και τις καλύτερες τιμές (όπως αναμενόταν).

Κάτι που κάνει σίγουρα εντύπωση στον ταξιδιώτη που επισκέπτεται την Αβάνα είναι ότι τα περισσότερα μαγαζιά έχουν live Κουβανική μουσική. Οχι μόνο τα βράδια, αλλά από το πρωί, βρίσκεις μπάντες σε κάθε γωνιά της πόλης.

Την τελευταία βραδιά φάγαμε σε ένα εστιατόριο που είχε παράσταση φλαμένγκο. Μία ορχήστρα 5 ατόμων και 3 χορευτές (2 γυναίκες και ένας άντρας) έδωσαν μία εντυπωσιακή παράσταση. Πολύ καλή εμπειρία και από ότι είδα αρκετά μαγαζιά οργάνωντας τέτοιες βρααδιές.

Υπάρχουν επίσης κάποια σημεία-αξιοθέατα τα οποία δεν τα γράφει κανένας οδηγός και που ίσα ίσα τα πιάνει το μάτι σου όταν περπατάς στα στενά της πόλης, όπως για παράδειγμα ένα εργαστήριο-γκαλερί που ονομάζεται Taller Experimental de Grafica στο οποίο ζωγράφοι εκθέτουν τις δημιουργίες τους.

Επίσης στον δρόμο που ενώνει δύο από τις πιο κεντρικές πλατείες της Αβάνας, την Plaza de la Catedral και την Plaza de Armas υπάρχει ένα νεοκλασσικό κτίριο στον εξωτερικό τοίχο του οποίου υπάρχει μία τεράστια τοιχογραφία που απεικονίζει 67 φιγούρες καλλιτεχνών και πολιτικών που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της Κούβας.

Κάποια ακόμα μουσεία της Αβάνας τα οποία επισκέφτηκα ήταν το Gabinete de Arqueologia (Αρχαιολογικό) και το Museo de la Ciudad που περιεχει την αποικιακή ιστορία της πόλης και συγκεκριμένα αντικείμενα που άφησαν πίσω τους οι Ισπανοί, έπιπλα από το σπίτι του τότε Κυβερνήτη κτλ.

Φυσικά υπήρχαν και πολλά ακόμα μουσεία που δεν επισκέφτηκα είτε γιατί δεν μου κίνησαν το ενδιαφέρον είτε γιατί δεν είχαμε αρκετό χρόνο όπως για παράδειγμα το Museo de Historia Natural, το Museo de la Ceramica και το Museo del Numismatico.

Ενα αξιοθέατο που το έγραφαν οι οδηγοί της πόλης, αλλά εμείς το ανακαλύψαμε κατά τύχη ήταν η Farmacia Taquechel, ένα φαρμακείο πάνω στο Οbispo που πουλάει φάρμακα από φυσικά προιόντα. Το ενδιαφέρον είναι στα ράφια και στα πορσελάνινα βάζα που περιέχουν τα φάρμακα.

Μπορώ να γράψω για πολλές ακόμα γωνιές της πόλης όπως για το σπίτι του José Martí ενός εθνικού ήρωα των Κουβανών, αλλά δεν έχει κανένα νόημα να κουράζω με περιττές λεπτομέρειες.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η Αβάνα είναι διαφορετική πόλη. Δεν θα την χαρακτήριζα όμορφη με τον ορισμό που δίνουμε σε μία Δυτικού τύπου πόλη. Είναι όμως μία πόλη που έχει να δείξει πάρα πολλά πράγματα στον επισκέπτη, δεν κουράζει και δεν τον αφήνει να πλήξει. Είναι πολύ ασφαλής πόλη, ο τουρίστας μπορεί να κυκλοφορήσει παντού χωρίς να φοβάται, αν και είναι λίγο ενοχλητικό να σε πλησιάζουν συνέχεια για να σου πουλήσουν πούρα ή να σου προωθήσουν γυναίκες. Εχει καλή νυχτερινή ζωή και οι άνθρωποι είναι φιλόξενοι και χαμογελαστοί, χορεύουν και τραγουδάνε όλη μέρα. Στα πλην είναι η μεγάλη φτώχεια που υπάρχει. Μπορεί το καθεστώς να προσπαθεί να την κρύψει “κάτω από το χαλί”, αλλά είναι εμφανές ότι οι άνθρωποι πεινάνε και καταντάνε σαλτιμπάγκοι για να σου πουλήσουν ένα κολιέ που κάνει 1ευρώ. Η πορνεία επίσης είναι καλά κρυμμένη, αλλά υπάρχει εν αφθονία. Σε καμία περίπτωση δεν είναι Ταϊλάνδη, αλλά εγώ περίμενα να δω ακόμα λιγότερη πορνεία σε μία κομμουνιστική χώρα.

Η πόλη δεν είναι ακριβή. Τα ποτά κυμαίνονται γύρω στα 4-6 CUCS και το φαγητό όχι περισσότερο από 10 CUCS. Τα μουσεία είναι φτηνά, οι μετακινήσεις γίνονται με τα πόδια καθότι στο ιστορικό κέντρο δεν μπαίνουν παντού αυτοκίνητα. Νομίζω πως 5 μέρες είναι αρκετές. Εμείς μείναμε τέσσερις. Ισως θα έπρεπε να επισκεφτούμε και κάποια ακόμα κομμάτια της νέας πόλης, την περιοχή γύρω από το πανεπιστήμιο και την Necropolis de Colon που είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο.

plaza-de-la-revolucion
Τελευταία φωτογραφία από την Αβάνα το μνημείο του Τσε στην Plaza de la Revolucion.


Πλήρες σετ φωτογραφιών από την Αβάνα

ΥΓ Άλλη ανάρτηση για την Κούβα, τα διαδικαστικά και περίγραμμα του νησιού.

2 σχόλια για την ανάρτηση “Περιήγηση στην Αβάνα

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *